Υπάρχουν τανγκό που χορεύονται με πάθος και άλλα που χορεύονται με σφιγμένα δόντια.
Στις Ένοπλες Δυνάμεις, εν όψη εορτών, το νέο τανγκό δεν θα ακούγεται σε αίθουσες χορού, αλλά στους διαδρόμους των Μονάδων. Είναι το Τανγκό των Υπαξιωματικών.
Πρωταγωνιστές του, οι υπαξιωματικοί προερχόμενοι από ανώτερες σχολές. Στελέχη που εκπαιδεύτηκαν, υπηρέτησαν, διοίκησαν προσωπικό, κράτησαν Μονάδες όρθιες σε ειρηνικές και δύσκολες περιόδους. Άνθρωποι που έμαθαν από νωρίς τι σημαίνει πειθαρχία, ευθύνη και καθημερινή τριβή με την πραγματικότητα του στρατεύματος.
Απέναντί τους, τώρα όχι ένας εχθρός ορατός, αλλά ένα υπό ψήφιση πολυνομοσχέδιο.
Ένα πολυνομοσχέδιο ψυχρό, γραμμικό, «εξορθολογισμένο», που όμως στις προαγωγές μεταφράζεται σε υποβάθμιση. Όχι λόγω ανεπάρκειας, όχι λόγω αξιολόγησης, αλλά λόγω προέλευσης.
Όπως στο Τανγκό των Χριστουγέννων, έτσι κι εδώ, όλοι γνωρίζουν την αξία του πρωταγωνιστή. Κανείς δεν την αμφισβητεί ανοιχτά. Κι όμως, η μουσική σταματά πριν προλάβει να χορέψει μέχρι το τέλος. Το σύστημα δεν λέει «δεν αξίζεις». Λέει κάτι χειρότερο:
«Δεν προβλέπεται», η πυραμίδα έχει αντιστραφεί.
Το τανγκό των υπαξιωματικών είναι ένας χορός χωρίς κραυγές. Δεν έχει εξεγέρσεις, έχει σιωπή. Έχει βλέμματα που χαμηλώνουν όταν γίνεται λόγος για προαγωγές. Έχει στελέχη που συνεχίζουν να υπηρετούν άψογα, γνωρίζοντας όμως ότι το ταβάνι είναι πλέον χαμηλότερο — και θεσμικά κατοχυρωμένο.
Η ουσία δεν είναι μόνο βαθμολογική. Είναι βαθιά ηθική. Όταν ο υπαξιωματικός αντιλαμβάνεται ότι, όσο κι αν προσφέρει, η εξέλιξή του είναι προαποφασισμένη προς τα κάτω, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο εκείνον. Αφορά τη συνοχή, το φρόνημα και τελικά την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων.
Γιατί οι στρατοί δεν λειτουργούν μόνο με νόμους. Λειτουργούν με ανθρώπους. Και οι άνθρωποι χρειάζονται δικαιοσύνη, προοπτική και αναγνώριση.
Το Τανγκό των Υπαξιωματικών δεν ζητά προνόμια.
Ζητά να μη θεωρείται μειονέκτημα η ίδια η σχολή που τους εκπαίδευσε να υπηρετούν.
Και κάθε τανγκό, όσο αυστηρή κι αν είναι η μουσική, κρίνεται στο τέλος από το αν αφήνει πίσω του αξιοπρέπεια ή πικρή σιωπή.